RETATRUTIDE 10MG

Semaglutid jest selektywnym agonistą receptora GLP-1 (monoagonista). Tirzepatyd to podwójny agonista receptorów GLP-1 i GIP (dualna inkretyna). Retatrutide idzie o krok dalej — jest potrójnym agonistą aktywującym jednocześnie receptory GLP-1, GIP i glukagonu (GcgR). Dodanie aktywności wobec receptora glukagonu rozszerza profil metaboliczny o efekty termogeniczne, nasiloną lipolizę w tkance tłuszczowej i dodatkową regulację metabolizmu wątrobowego. W badaniach naukowych retatrutide umożliwia badanie synergistycznego działania wszystkich trzech osi inkretynowych jednocześnie, co stanowi unikalne narzędzie do modelowania złożonych szlaków metabolicznych.

Retatrutide wiąże się i aktywuje trzy sprzężone z białkiem G receptory: GLP-1R (receptor peptydu glukagonopodobnego-1), GIPR (receptor glukozozależnego peptydu insulinotropowego) oraz GcgR (receptor glukagonu). Aktywacja GLP-1R i GIPR stymuluje sekrecję insuliny zależną od glukozy i hamuje wydzielanie glukagonu. Aktywacja GcgR zwiększa wydatek energetyczny przez nasilenie termogenezy i lipolizy. Wszystkie trzy receptory sygnalizują głównie przez szlak cAMP/PKA, jednak w różnych tkankach docelowych — trzustce, wątrobie, tkance tłuszczowej i ośrodkowym układzie nerwowym — co tłumaczy złożony i wielokierunkowy profil metaboliczny tej cząsteczki.

Retatrutide stosowany jest w badaniach nad: regulacją glikemii i insulinowrażliwości w modelach cukrzycy typu 2, mechanizmami kontroli masy ciała i apetytu przez oś inkretynową, stłuszczeniem i zapaleniem wątroby (NAFLD/NASH), termogenezą i brązowieniem tkanki tłuszczowej (browning), kardioprotekcją i funkcją śródbłonka naczyniowego, biologią komórek beta trzustki i ich ochroną przed apoptozą, a także porównawczymi badaniami nad skutecznością potrójnego agonizmu vs selektywnych agonistów GLP-1 i GIP.

W badaniach in vitro retatrutide stosowany jest typowo w zakresie stężeń 1–100 nM w zależności od badanego receptora i modelu komórkowego. Badania nad aktywacją GLP-1R i GIPR stosują często zakresy 10–50 nM. Eksperymenty z aktywacją GcgR mogą wymagać wyższych stężeń — 50–100 nM. Fiolka 10 mg zapewnia wystarczający materiał do kompleksowych serii eksperymentalnych obejmujących wiele modeli komórkowych i punktów stężenia.

Rekonstytucję należy przeprowadzić w warunkach aseptycznych. Do fiolki z liofilizowanym proszkiem retatrutydu dodaj odpowiednią objętość sterylnej wody bacteriostatycznej lub 0,9% NaCl, kierując strumień cieczy na ściankę fiolki — nie bezpośrednio na proszek. Delikatnie obracaj fiolkę do całkowitego rozpuszczenia — nie wstrząsaj, gdyż agitacja mechaniczna może prowadzić do degradacji peptydu. Po rekonstytucji roztwór przechowuj w temperaturze 2–8°C i zużyj w ciągu 72 godzin.

Nieotwarte fiolki z liofilizatem retatrutydu należy przechowywać w temperaturze 2–8°C (lodówka), z dala od światła i wilgoci. Nie należy zamrażać liofilizatu — cykle zamrażania i rozmrażania mogą prowadzić do degradacji peptydu i utraty aktywności biologicznej. Po rekonstytucji roztwór przechowuj w lodówce (2–8°C) i zużyj w ciągu 72 godzin. Nie zamrażaj odtworzonego roztworu.

Retatrutide do zastosowań badawczych (Research Use Only) sprzedawany jest legalnie jako odczynnik naukowy — nie jest substancją kontrolowaną w Polsce ani w UE. Nie jest zarejestrowanym produktem leczniczym dopuszczonym do obrotu w UE — znajduje się na etapie badań klinicznych prowadzonych przez Eli Lilly. Jako produkt RUO nie podlega przepisom dotyczącym produktów leczniczych. Sprzedawca nie ponosi odpowiedzialności za niewłaściwe zastosowanie produktu.

Nie. Produkt sprzedawany przez nasz sklep jest przeznaczony wyłącznie do badań naukowych przez wykwalifikowany personel laboratoryjny. Retatrutide jako substancja czynna jest aktualnie przedmiotem badań klinicznych i nie jest zarejestrowanym lekiem dopuszczonym do stosowania u ludzi w Polsce ani w UE. Nie może być stosowany w celach terapeutycznych i nie zastępuje żadnych zarejestrowanych preparatów farmaceutycznych.

Semaglutid (substancja czynna w Ozempic i Wegovy) jest selektywnym monoagonistą receptora GLP-1 — działa wyłącznie przez jeden receptor. Retatrutide natomiast aktywuje jednocześnie trzy receptory: GLP-1R, GIPR i GcgR, co nadaje mu znacznie szerszy profil metaboliczny. W modelach badawczych retatrutide wykazuje addytywne i synergistyczne efekty wynikające z jednoczesnej aktywacji wszystkich trzech szlaków sygnałowych, czego nie można osiągnąć stosując selektywne agonisty osobno. Czyni go to unikalnym narzędziem do badania wzajemnych interakcji między osiami inkretynowymi a regulacją metabolizmu energetycznego.